Categorie: Digital

Digitaal pasen

Fragment uit “Waar gaat dat heen”

Pasen vier je in 2020 digitaal. Je mag niet meer bij elkaar komen. Te gevaarlijk voor het virus. Dus we hadden eerst om twaalf uur een rendez vous met mijn zussen en aanhang en mijn ouders, daarna met onze eigen kinderen. En ik moet zeggen, best handig, alleen ben je best snel uitgekletst omdat je de tijd heel effectief gebruikt, je mist de adempauzes en mijmeringen waardoor je in live-contact veel meer met elkaar deelt. Het was heel fijn om iedereen weer even gezien te hebben. Vooral het paasontbijt met Axel en Lulu was heel leuk. We zaten allemaal een gekookt eitje te eten. Roy en ik hadden eieren in drie maten, een kippenei, een gewoon ganzenei en een mega ganzenei waarvan ik niet begrijp dat eenzelfde gans de ene keer zo’n groot ei legt en de andere keer een kleiner ei.

Als we dan zo weer met zijn vieren kunnen kletsen voelt het even als vroeger, fijn bij elkaar. Dan mis ik de kinderen wel. Lulu liet me zien dat ze zelf haar haar had geverfd en de zijkanten had weggeschoren, iets wat ik voorheen deed. Ik mis dat, grooming, quality time.

Dan denk ik aan wat ik tijdens een lezing op de emigratiebeurs een aantal jaar terug hoorde, dat emigreren niet zo moeilijk is, maar het achterlaten van je kinderen wel, en dan vooral voor de vrouwen, die willen vaak na een aantal jaar weer terug, zeker als er kleinkinderen komen. Op dit moment miste ik alleen de kinderen, maar niet zo erg dat ik terug wilde. We hadden nog zoveel te zien en te doen. Het idee om weer naar Rotterdam te moeten, nee dank je. Als ik aan Rotterdam denk, zie ik de ondergrondse vuilnisbakken voor me waar altijd vuil naast gegooid wordt, ik zie de roltrappen van de Maastunnel waar allemaal stickers met boze en agressieve leuzen op staan. In de stad is zoveel onvrede en rommel, dat besef ik me steeds meer naarmate we langer weg zijn. Al was het nu wel het andere uiterste. Het was nu soms echt wel wat saai, maar nooit boos of agressief. De prikkels die we hier op het platteland kregen waren het gekwaak van kikkers, het gezang van de nachtegaal, het geloei van de koeien, het gesnater van de ganzen, het ‘s nachts blaffen van de hond, het mekkeren van de schapen en lammetjes, spelende en soms huilende kinderen en ouders die over het terrein lopen op zoek naar die kinderen, of het knuffeltje van die kinderen. Weer? Ja hij is weer zoek. 

Vanmorgen ging ik even achter de gite zitten, daar heb je uitzicht op een klein valleitje met veel bomen. Ik zag wel tien Vlaamse gaaien voorbij vliegen, ik dacht dat ze altijd hooguit met zijn tweeën vlogen, ik hoorde heel veel soorten vogels waarvan sommige klonken als computerspelletjes vol met rare poinpoingpoing fuiettrrrrr geluiden. Het was betoverend, tevreden liep ik terug naar de camper, dan voelt zo’n migraine toch een stuk minder zwaar. 

Verder was het een dag om uit te rusten, een film te kijken en wat te slapen. Het was heerlijk rustig. Tegen zes uur kregen we nog een uitnodiging van Cedric om naar het “Musee de Experience” te komen kijken, we moesten wel’ emmener sou’, centen meenemen. Het woord wat ik deze week heb geleerd: ‘sou’, cent. Het museum was in een speelhuisje waar Cedric en Luca samen allemaal spulletjes hadden die ze lieten zien. Een bakje water met een scarabee larve en wat plantjes, een tekening, een bal, een plankje met een losse schroef erop, die volgens het verhaal van Cedric helemaal uit Spanje kwam, heel speciaal, een zelfgemaakte ‘fiets’, een plankje met daarop allemaal lavasteentjes. Natuurlijk kregen ze steeds een woordenwisseling over wie wat mocht laten zien. Een klassiek geval van de jongen die de baas wil zijn en wil dat het meisje alleen de spullen aan mag geven en het meisje dat dat niet pikt. He, we zijn wel in 2020 ja. Partager, ensemble, kom kom: moeilijk! 

Ik gaf ze allebei wat ‘sou’ en we vertrokken richting het weiland met de schapen en de lammetjes, zo leuk! Dit keer stonden de witte koeien met hun kalveren aan de overkant van het schapenveld en een hele grote stier met super grote ballen. Hij maande de koeien om niet te dicht bij de heg te komen waar wij stonden, met een paar snuiven en een resolute houding dirigeerde hij de groep meer richting het weiland. Ik had mijn rode jurk met witte stippen aan, ik zou dat als stier ook niet als veilig hebben ervaren, dan kun je maar beter je kudde beschermen. 

Tags

When we decided to buy a camper and that we want to make a living while we travel, I created this website and an Instagram account. I wasn’t much of an instagram person. I am mostly on Facebook, but on Instagram you can find so many people who also live and travel in a RV, camper or van that I am slowly converting to Instagram.

Ofcourse I like to people to see what we do, so I have to use tags so my posts will be seen. The more people we know, the more we can meet up and the more chance we can make money while travelling. The thing is that it seems to me that most nomads are digital nomads. Young people (for us 30 is young) who work online in ICT or design. I also work online, I have a subscription website histamine-intolerantie.nl and I give online consultations, but that’s not enough to make a living. Roy always seems to make a living here in the Netherlands. He works with his hands, he is everything but a computernerd. When he is behind a screen, he blocks completely. He needs tools, brushes, pencils, paint. He is an artist, illustrator and does maintenance for housing and gardening. He can make almost anything his eyes can see. And apart from that being a great gift, we do need to make a lot of reallife contact, not just online. Work on the land, work with people, materials.

So I did some research and found a lot and I mean really a lot of tags. And if you want to do instagram, you can use them too. I categorised the for easy access. You can use these tags for your own posts or to look for people who use them and get lots of inspiration!

TRAVELtags

#travel #europetravel #travelmadedifferent #travelgram #wanderlust #passionpassport #packandgo #adventure #livetheadventure #neverstopexploring #roadtrip #trip

 

NOMADtags

#nomads #nomadiclife  #nomadic #digitalnomads

 

RV/CAMPER tags

#rv #rvlife #rvliving #camperlife #campervan #campereurope #europebycamper #tinyhouse #tinyhomesonwheels #livingsmall #camperlifestyle #motorhome #homeiswhereyouparkit #homeonwheels #mobielwonen #wonenopwielen

 

VANtags

#van #vanlife #vanlifedreams #vanlifemovement #vandwelling#vanlifers #vanlifemagazine #vanlifeideas #vanlifeexplorers #vanlifestyle #vancrush #vanlifesociety #vanlifediaries #vanconversion #projectvanlife #thevaneffect #campervanlife #campervan  #campervanconversion

 

MISCtags

#makingmoneyonline #offgrid #ourcamplife #wildernissculture #aliveyouloveliving #buylesslivemore

 

 

Subscribing or not?

Hi, ho, hi, ho, it’s home from work we go…..hi friends! This month I have been working on location, like leaving the house to work, something I haven’t done for years! Normally I work at home. But I miss the social contacts, so I decided to leave the house more. The work feels good, cooking with a bunch of enthousiast hobby-cooks in a district kitchen in the really lovely city Gouda, you know: Home of the famous Gouda cheese (which actually comes from surrounding villages) and home of the stroopwafels! So yes, good food!

I teach these friendly cheesy (not that kind of cheesy) Gouda people about cooking like a pro and give them advise for healthy food choices. Working with people feels good and it balances me with my online work. I do need both. We all do, being an online entrepeneur can be quite lonely. So doing some jobs here and there is nice and so is driving hard on the motorway!  Next month, in october, I will host music salons, playing vinyl on a portable recordplayer, for elderly people, do some dancing with them, I love these small local social activities, the simple things in live that mean so much! So many interests, so many jobs…They also provide in some extra money to save up for buy that camper we want. Like I said we have to be creative since we don’t have savings.

 

That’s another fine mess you’ve gotten me into!

That’s what I do think sometimes. I do not blame anyone but ourselves, and I don’t mind really. Our livingroom looks like we are a goodwillproject for Romania or something like that, there’s stuff everywhere, toys, clothes, books, all the things that have to go, I am trying to sell them. But it takes time and if it’s on thing I’ve learned past 1,5 year with being a lot on the French countryside is that time flies and things always go slower then you want them to go, simply because we have many different things to do and I do not want to just throw everything out, we need the money. So it’s either fast with a lot of money, or slow with just a little money: we go slow. We will get there, and it gives me time to prepare and think about doing business while travelling.

Subscription funding

One of those things that I am thinking about these weeks is “the modern cultural business”, that’s what they call social media and the subscription-based media platforms like Amazon, Netflix, HBO, Spotify. The business model is not really modern, subcribing to new content started in the 17th century where people could subscribe to newsbulletins and books.

I was thinking, could we do something like this? To make some extra money while being on the road, to get paid for all the creative hours we make. Social media is ok for me to post something now and then, but not on a daily basis, and you can’t make money from the platform itself. Subcription-based media could be a be a better option. With subcription media you let people pay, or better say ‘fund’ you on a recurring basis. It’s like Kickstarter, a crowdfunding platform, but that’s only for one-time projects like: Help me to raise money to buy a camper. In return we give you art or whatever.

Patreon is such a subscription based platform where creatives and podcasters upload content on a regular basis for their audience. You can upload illustrations, tutorial video’s, podcasts,these are mostly digital products. It’s the same as having a subscription on a magazine, like we used to have on the Donald Duck when we were young, but instead of real products, you get your stuff digital. On Patreon you can find podcasters, comedians, Youtube stars, novelist, illustrators and comic book artists.

Heartland, illustration for Scapino Ballet Rotterdam made by Roy

Roy is anything but digital, we could make video’s from Roy while he is working. So subscribers can see how a drawing or painting is being made. Roy draws something once a week. You support him with €2,00 per drawing. He will upload his drawing on his channel where you can download it. Only patrons (subscribers) can see the drawings. When you fund more, you can also watch video’s of Roy working, or insight of his mind: where do all these ideas come from? I don’t know, everything is possible.

For my business as a nutritionist it could be a subscription for extra content, like new recipes once a month. I see it happening all around me. The businesscoaches I follow want me to subscribe for a monthly payment so I can access all kinds of extra video’s, and it’s true, it’s easier to pay €10,- a month for a subscription, then to pay €300,- at once for a package of video’s or a training.

I do like the idea that you can spend more time on creating products for your audience. I know from my own business, that I have been working months on a e-book and eventually it will sell to a small audience. The time and effort is so much greater then the profit. So yes, I would like to get paid for the work that I do. This way I can support myself while helping others. In the end we still need to eat, pay health insurance and fuel the stove.

To get an idea what Patreon is like and for some inspiration about camperlife you can visit Bob Wells’s Patreon. He is like the campervan guru of the U.S. and a good source of inspiration.

And if it all doesn’t work out, we can always learn to be a magician by joining magicstream.com

 

 

 

 

Space: the final frontier

“These are the voyages of the starship Enterprise. It’s a five year mission: to explore new worlds, to seek out new life and new civilisations, to boldly go where no man has gone before.”

No, we won’t be orbiting earth. Our private jet is not running on durable batteries yet, so we will have to put that on hold for a while. But boy does it feel like going out in space! It would be nice to get out of the microwave oven we are slowly fried in.

I just checked my phone to see check our wifi signal and it seems that we receive twenty five WiFi signals from the neighbours. Twenty five! I mean, some people already have radiation troubles with one wifi signal, what will happen with twenty-five? This worries me, especially because I am an internet entrepeneur. I couldn’t live the life I live now if I would have wifi. I don’t have the idea that wifi is troubling me and I hope I am right.

Roy is much wiser when it comes to the use of technology and wifi. He is more a lowtech person, that’s why he’s yearning to go out in nature, away from technology. He used to be one of those people who refuses to use a cellphone and to certainly not to take that thing to serious. I made him use that thing.

“Have you checked your phone? Why are there still unread textmessages? This mail is one week old, read or delete please.” Yes, I was one of those nagging women with a phone phobicman. But it worked, I’ve got him hooked. And now I am sorry.

I think it took him a year or maybe two, to get used to using the phone, to check messages and mails everyday. People were complaining he didn’t answer calls and mails. He really didn’t want that phone dictating his life. Nowadays he wakes up, looks on the weatherapp, starts to ‘app the people he works with that day and looks at some news items. For me as his partner, it’s still a bit strange to see he is using it so frequently.

It shows how we easily we can get addicted to things we don’t want. Roy needs the phone for work, we both have an app for our accounting. And well don’t we all have all kind of usefull (and not usefull) apps on our phone that makes life easier? The question is, do we need them?

O well, the computer is a whole different story though, he only uses that to write invoices, and nothing else. (So yes, this blog is totally Lisa written, but you never know what may happen in the future…) and I am working on it everyday.

We live in a digital era with a lot of technology. It’s one of the reasons we want to get away. To balance life. We are not the lucky ones who live on the countryside, we thought about it. But we both strongly feel that we don’t want to settle down in a house, it would mean we wouldn’t be free, we would still be stuck in the system of making lots of money to survive.

And just for some inspiration…

A house on wheels doesn’t have to cost much..